Ćma i duchy

       
    Wzięła do ręki nadpaloną ćmę i krusząc
ją włożyła do pudełeczka. Mama nie była z
tego zadowolona. 
     - Tak nie robimy! Ta ćma mogła przylecieć
z tamtego świata. To już lepiej, gdyby kot ją
zjadł. - 
     - A dlaczego się spopieliła? - 
     - Widzisz dziecko, nie miała w sobie tyle
rozsądku, żeby nie lecieć do światła. 
Uprzedzałam ją, a nawet próbowałam 
powstrzymać i ochronić, ale nie zdążyłam
zgasić świecy. - 
     - Bolało ją? - 
     - Myślę, że tak, chociaż owady nie są
chyba tak czułe jak ludzie. -
     - A mogę sobie zostawić pudełeczko? -
     - Nie nudź już!  Mamusia jest zmęczona. 
Jeśli nie wyrzucimy tego przeklętego pudełka 
może nas spotkać nieszczęście. A teraz kładź
się spać! - 
     Dziewczynka pomarudziła jeszcze trochę,
ale kiedy mama dała jej klapsa, położyła
się i zasnęła. Śniło jej się, że księżyc, 
całkiem podobny do tej ćmy - miał nawet
identyczne skrzydełka - spłonął nagle w
ogniu świecy i cały świat ogarnęła ciemność. 
     Mama pochodziła jeszcze po ogrodzie, bo
miała migrenę, jednak w końcu też udała się
na spoczynek. Długo nie mogła zasnąć, ale
przyśniło jej się, że jej córka zmieniła się
w gąsienicę, a potem w poczwarkę i w ćmę,
i że przelatując nad świecą spłonęła. 
Obudziła się przerażona i od razu pobiegła
do łóżeczka dziewczynki, nie wiedząc
kogo w nim zobaczy. Ale dziewczynka
słodko spała. Poszła więc podziękować
domowym duchom za jej ocalenie. 
      Najstarszy z duchów nie przyjął jednak
ofiary. 
      - Musisz mi przynieść pudełko z 
popiołem tej ćmy. W przeciwnym razie 
czeka cię nieszczęście. - 
      - Ale ja je już wyrzuciłam! - zawołała 
kobieta i zapłakała.
      - To przekonasz się, co się teraz stanie! -
powiedział groźnie duch. 
      Pobiegła więc znowu do pokoju 
córeczki, zobaczyć, czy nie dzieje się z
nią coś złego. Ale biegnąc przepoczwarzała
się w ćmę, taką samą, jak ta, która niedawno
spłonęła.  A kiedy dobiegła do łóżeczka
dziewczynki, rzuciła się, żeby ją ratować. 
Ale dziewczynka zapłonęła jak ogień
świecy, a wtedy jej żar pochłonął matkę. 
      Mówię o tym z pewnym smutkiem, 
choć nie znałem ich osobiście. Na pustkowiu
jest kurhan, gdzie pochowano ich szczątki,
a właściwie popioły. Jest w kształcie 
ozdobnego dziecięcego pudełka...