Noc bez duchów

  
    Którejś nocy zastanawiałem się, o czym napisać.   
Tyle razy już duchy grały w mych opowieściach 
na roztrojonych klawikordach w świetle księżyca, 
opowiadałem takie niestworzone rzeczy,  po których 
nawet ślad nie pozostanie...I właściwie prawie już 
nie mam czytelników, choć miałem ich tysiące. Czy 
chciałbym coś poważniejszego zakomunikować 
innym?
    Pewna staruszka zwykła zaczynać swe żale
od słów: "Chciałabym jeszcze raz zobaczyć 
Wenecję...No, ale już na pewno nie zobaczę."
Zwykła też dodawać słowa: "Przed śmiercią."
Żartuję sobie czasem z tego i mówię: "Przed
śmiercią jeszcze pójdę do kiosku i kupię sobie
"Monstera", albo zjem miseczkę ryżu u
Wietnamczyka." (Choć on naprawdę jest 
Chińczykiem - opowiadał mi o tym)...A mówiąc 
trochę poważniej, nie byłem w Wenecji nawet 
raz i musiałem zadowalać się londyńską mgłą.  
    
      "Na śliskim bruku w Londynie,   
      We mgle podksiężycowej białej,
      Niejedna postać cię minie,
      A ty ją wspomnisz struchlały."

      Opowiadano mi jednak sporo o niej. A mój 
brat był kilka razy trochę dłużej w Japonii 
w sprawach biznesowych i poznał tam nawet
kogoś ;-) (Oczywiście wiem, że Wenecja nie
leży w Japonii, choć zapewne niejeden student
Harvardu tego nie wie).
     Londyn wydawał mi się tak chłodny, że lubiłem 
w nim tylko parki i cmentarze. Coś przerażającego
działo się w każdy piątek, kiedy ludzie kończyli
tydzień pracy i zaczynali szaleć, wydawać 
pieniądze, pić w pubach i socjalizować się...
A w tym samym czasie tysiące ich znajomych
pragnęło tylko umrzeć...Jak Ian Curtis. 
     Ludzie kochają życie, ale zamiast się 
nim cieszyć, używają go. Mój znajomy, młody 
Polak, zatrudnił się jako sprzątacz w łaźni, bo 
tam mógł spotkać wielu partnerów. Miał 
biedak cukrzycę, a w dniu wypłaty przepuszczał 
całą pensję i później jeździł po Londynie 
rowerem i pożyczał od nas jakieś funty, żeby 
przeżyć. Czasem coś wyłudzał z opieki społecznej. 
Żeby wzmocnić swe doznania narkotyzował się
dość mocno i choć był fizycznie dość silny, 
zdarzało się, że mdlał...
     Ale wzruszył mnie młody kierowca, który
przejechał w zimowy wieczór kota. Zdjął z 
siebie piękny sweter, zapłakał i okrył go z 
wielką czułością...I kto wie, może tylko ta 
czułość ma sens "przed śmiercią".  I muzyka... 
    Chyba już tej nocy nie spotkam ducha. :-)  
Ale tak bardzo się tym nie martwię...Choć może
rozczaruję czytelnika, który się zdematerializował.