Nic ciekawego

.....................................................................................

       Pharlap pewnie biega gdzieś z kangurami,
albo pływa w oceanie z rybami dwudysznymi, 
więc chyba raczej tu się nie zjawi. Ale dzisiaj
myślałem trochę o nim słuchając oratorium
Alessandra Scarlattiego "La Giuditta"
(Judyta). 
     Stało się to zupełnie przypadkowo. Słuchałem
trochę wczesnobarokowej muzyki na teorban
i chciałem potem posłuchać czegoś wokalnego 
z tej samej epoki.  Miał to być Monteverdi, 
albo Cavalli, ale ponieważ przez cały dzień
złe samopoczucie fizyczne walczyło we mnie
z depresją włączyłem CD, które leżało obok
tamtych. Scarlatti to już jednak inna epoka,
więc przez pewien czas byłem "Judytą"
zdegustowany...Aż tu nagle w części drugiej 
usłyszałem, jak piękna i jak doskonale
wykonywana jest ta muzyka. (Bardzo ładne
głosy, a zespołem kierował Martin Gester,
który w swych wykonaniach wykazuje 
sporo subtelnego umiaru).
      Kiedyś kilka oratoriów Scarlattiego 
zrobiło na mnie spore wrażenie, ale były też
takie, które podobały mi się mniej. Ale tu 
są piękne kontemplacyjne arie z basso 
continuo, w którym cudownie brzmi 
wiolonczela...jest dramatyzm. 
     A kiedy popadłem w niejaki zachwyt, 
który zawsze pomaga mi żyć, zajrzałem 
do książeczki i odnalazłem w niej zdanie
mówiące o tym, że sam Alessandro uważał,
że jest to jego najlepsze oratorium. 
Porównanie z późniejszą "Judytą  
triumfującą" Vivaldiego nasuwa się samo...
      Sam nie wiem, po co o tym piszę...Nie
dosłuchałem tego oratorium do końca, bo
musiałem zrobić mamie dość ciężkie zakupy. 
(Były to jakieś worki mąki, cukru, soli, 
ryżu i kartofli).  Chciałem to zrobić jak 
najwcześniej, ale po drodze spotkałem 
dobrego znajomego, a ten opowiadał mi 
o swoich sprawach, którymi interesuję się 
od dawna, bo nie są to tylko jego prywatne 
sprawy, ale także w jakimś stopniu publiczne, 
ponieważ jest redaktorem znakomitego 
czasopisma. (Nigdy w nim zresztą niczego
nie opublikowałem)
   Staliśmy na ulicy jak zwykle dobrą godzinę.
A jego opowiadanie jak zawsze ostatnio 
było dość dramatyczne w treści, choć 
wypowiada się zwykle w sposób raczej mało 
emocjonalny. Choć zdarzają się i określenia
mocniejsze, ale zawsze kulturalne, jak np. 
"psychopata." Trudne to są sprawy, dlatego  
słucham go zawsze uważnie...A jeszcze chyba 
nie zdarzyło się, aby on zapytał o to, jak ja 
się czuję.   
     To wystarczyło, abym został surowo 
skarcony przez ciotkę (a właściwie kuzynkę),
że "mógłbym wcześniej przychodzić." To, że
dojazd w jedną stronę zajmuje mi czasem 
ok. półtorej godziny (bez względu na to, kogo
po drodze spotkam ;-)  zupełnie się nie liczy.   
Rozmowa odbywała się w kuchni, ale na
szczęście nie straciłem głowy i nikt jej
nie niósł potem na tacy ;-)