Kwiatki Pani Ogawy

    

       Pani Ogawa lubiła podziwiać kwiaty u schyłku lata. W Kioto był pewien ogród, w którym stale można było je o tej porze widzieć. Był może trochę zbyt uporządkowany jak na zdziczały ogród, a zbytnio dziki, aby można go było nazwać starannie wyreżyserowanym przez ogrodnika cudem natury. 

Ta nieudolność intrygowała Panią Ogawę. Gdyby to od niej zależało ogrodnik natychmiast straciłby posadę, ale zaraz by ją odzyskał. Ktoś wykorzystał to jej niezdecydowanie i na krótko przed godziną szóstą, a może było w pół do siódmej,

zasztyletował ją. 

Inspektor Nezumi był wtedy na urlopie i o całej sprawie dowiedział się od Noriko.  Zadzwoniła do niego i powiedziała, że śledztwo zostanie zapewne umorzone, bowiem nieznany jest motyw zabójstwa, nie wytypowano żadnych sprawców, ani nie znaleziono narzędzia zbrodni. Nie było też żadnych społecznie ważnych okoliczności, aby interesować się zgonem tej osoby. Nie żyje, to nie trzeba będzie jej wypłacać renty, którą wcześniej pobierała z powodu nadmiernego rozrostu trzeciego oka. 

- To dlaczego do mnie dzwonisz? - 

- Bo może tobie udałoby się odnaleźć mordercę. -

- Ależ ja wiem, kto nim jest! - 

Noriko umilkła.   

Ale wsiadła w pociąg i w ciągu pół godziny była już w pokoju inspektora na wsi. Zaproponował jej spacer nad rzeką. 

- Nie trzymaj mnie dłużej w niepewności. - powiedziała. 

- Spróbuj to sama odgadnąć...- 

- Ogrodnik? - 

- To żart? -

- Stróżka? - 

- Jesteś pewna? - 

- Któryś ze zwiedzających? - 

- To prawda? - 

- A może jakieś widmo? -

- Jesteś o tym przekonana? - 

- Poddaję się...Nie mam pojęcia, kto to może być. A może to Ty?  -

- Nie pomyliłaś się? -

- Zlituj się!...Zabiła się sama! -

- Skąd to przypuszczenie? - 

- Więc kto? - 

- A jak myślisz? - 

   Nie zauważyli nawet, że ktoś uważnie przygląda się ich rozmowie uzbrojony w aparat do rejestrowania dźwięku. Padł

strzał. A potem następny...Przed nimi leżał na trawie martwy ich szef Watanabe. Kula Noriko ugodziła go prosto w serce.

- Czy to on? - spytała dziewczyna - To dlaczego przestrzelił? Nie chciał zabijać kobiety? Ale mógł chociaż zastrzelić ciebie. - 

- Tak to on. Od dawna zastanawiało mnie jego zachowanie. Pamiętasz tego mordercę, który zabił własną matkę, a później wydłubał oczy sąsiadce?  W jego sprawie przesłuchiwana była Pani Ogawa.  I chociaż zeznała, że nic nie widziała, ani nie słyszała Watanabe polecił ją śledzić,

a w końcu zamordował. Oczywiście znaleziono jakiegoś chorego psychicznie studenta...-  

- Jak się tego domyśliłeś? -

- Intuicja!...Zresztą nie było to takie trudne. Widziałaś, że Watanabe stale nosił ze sobą srebrne, rokokowe puzderko i co jakiś czas otwierał je, aby przyjrzeć się jego zawartości. Myśleliśmy, że jest w nim zdjęcie jego zmarłej żony. A on tam przechowywał lewe oko tej sąsiadki. -  

- To teraz będę miała kłopot. - westchnęła Noriko - Bo kto uwierzy, że jest mordercą? -  

- Puzderko musi mieć w kieszeni marynarki. - 

Trzeba przyznać, że po raz pierwszy inspektor Nezumi pomylił się. Jednak szybko naprawił swój błąd. Oczywiście puzderko było nagrane w smartfonie i kiedy tylko Watanabe chciał, mógł tam zobaczyć to oko. - 

Zakończyli spacer w kawiarni przy kawie i ciasteczkach. Oczywiście żałowali szefa. Zapewne sam był chory psychicznie. Noriko nie chciała go zastrzelić. Jednak miała dobre oko i solidny trening za sobą. Ale bardziej jeszcze współczuli ofierze. Gdyby tyle nie dywagowała na temat amatorszczyzny w uprawianiu ogrodu, która być może jest cnotą, może Watanabe by jej nie zaskoczył i żyłaby. Szacunek dla estetyki nie powinien być większy niż szacunek dla własnego życia...

zdjęcie nazumi13, lipiec 2019