Przedostatni wywiad z nazumim13

   Chloe:  - Ostatni wywiad z Tobą ukazał się
na naszej stronie i w naszym piśmie chyba ze 
dwa lata temu, i jest już niedostępny. Pora 
zatem na przedostatni...Co autor powie 
naszym Czytelniczkom, anielicom i wiedźmom? -   
   Nazumi13: - Że mam pewnie o dwa lata więcej. -
   Chloe: - Choć nie jest to wcale pewne. 
W pewnym  wieku mężczyznom ubywa lat i 
zachowują się jak chłopcy. Podobno rozpaczasz, 
że Twoje teksty znikły z netu. - 
   Nazumi13:  - Ostatnie wiadomości nie są 
najlepsze i być może w ogóle się tu nie pojawią. - 
   Chloe: - Byłaby to ogromna strata. Także dla
mnie osobiście. - 
   Dafne: - Nie przesadzaj!  Śledziłaś jego blog    
przez osiem lat?  Czytałaś te wyznania miłosne
i zaproszenia na spotkania?  Teraz już nikt go
nie zaprasza. - 
   Chloe: - Mam inną wiedzę na ten temat. Ale
Mistrz nie zawsze jest chętny... -
   Dafne: - Zapytaj go, dlaczego jeszcze się nie
zabił, ani nie zapił. - 
   Chloe:  - Przepraszam Nazumi, coś jej odbiło!  
Widać nadal wywołujesz dość gwałtowne emocje. 
Zatem o czym chciałbyś dzisiaj mówić? - 
    Nazumi13: - A jeśli nie mam żadnej potrzeby 
mówienia o czymkolwiek? - 
    Chloe:  - Nie płacimy ci za wywiad, ale jednak
jest on bardzo przez wszystkie oczekiwany, żeby 
nie powiedzieć pożądany.  Może byś powiedział 
coś chociaż przez grzeczność. - 
    Nazumi13: - Dziwna pogoda. Nie wziąłem
parasola, a tu deszcz, a potem słońce świeci tak
mocno, że szkoda gadać. I może dlatego... - 
    Dafne: - I to ma być mądre?  "Ludzie mówią, 
że pada, zamiast cieszyć się spadającymi 
kroplami deszczu."
    Chloe: - Jak się nie zamkniesz, to... -
    Dafne: - Zamknę się! - 
    Chloe: - Grzeczna dziewczynka! - 
    Dafne: - Grzeszna dziewczynka? - 
    Chloe: - Dlaczego szkoda gadać Maestro? - 
    Nazumi13:  -  Bo i tak nic się nie powie. -
    Chloe: -  Z twoimi ideami? Z wyobraźnią?
Tak zupełnie nic?  Chciałeś powiedzieć, że nie
wiadomo jak się ubrać na taką pogodę? -
     Nazumi13:   - I tak samo jest być może z 
życiem...Kiedyś w dusznym autobusie, u szczytu 
upalnego lata pewna starsza kobieta ubrana w 
ciężkie futro zadała mi dwa pytania, które 
dobrze zapamiętałem: 1) Czy dzisiaj jest 
poniedziałek, czy wtorek?, 2) Czy dzisiaj jest 
lato, czy zima? 
     Powiedziałem, że jest poniedziałek i lato, ale
rozumiesz chyba, że na te pytania nie ma
zadowalającej odpowiedzi. Kohelet powiada:
"Po to stworzył Pan Bóg i ten i tamten dzień, 
aby człowiek nie mógł dociec, co będzie jutro."
    Dafne:   -  Dobra, dobra!  Skończ już z tą
sofistyką.  Co będzie jutro może nie wiemy, ale
doskonale wiemy, co jest dzisiaj. - 
    Chloe: - Mylisz się. - 
    Nazumi13:  - Kiedy byłem o połowę młodszy
pojechałem do puszczy badać życie mrówek. 
Był maj i któregoś dnia wyszedłem jak zwykle 
w samej koszulce do lasu na cały dzień, wchodząc
głęboko w zieleń...Ale pogoda nagle zmieniła się
i zaczął padać śnieg. "Nic dziwnego. Zimna Zośka!"
powiedział wieśniak, który uratował mi życie
zapraszając do domu i częstując nalewką na świeżych
pędach sosny.  Ale Zosia nie była jeszcze wtedy
zimna i dopiero w parę lat później widziałem,
jak przed pogrzebem ktoś nakłada jej na usta 
szminkę i pudruje twarz. Nigdy tego nie zapomnę! - 
    Chloe: - A co ty robiłeś w tym lesie?  Naczytałeś
się Thoreau?  Czy może tego Belga od pszczółek? - 
    Dafne: - To brzmi jak obelga. Pewnie chciał 
spotkać jakąś nimfę. -
    Nazumi13:  - Pojechałem tam, żeby kontemplować
słowa wypowiedziane przez wielkiego pisarza: 
"Nie ma nadziei a żyć trzeba i to długo." Przypomniał
mi je Lew Szestow...byłem jak to się teraz mówi w 
depresji. -
    Dafne: - Załapałeś doła? O kurde, domorosły 
intelektualista jakiś, czy co!  Kokietujesz nas Nazumi. - 
    Chloe:  -  I uważasz te słowa za nadal ważne? -
    Naumi13:  - Chyba już jakoś nie. Owszem, pierwsza
część zdania jest nie do podważenia, ale druga...Długo
już raczej człowiek nie pożyje!  Więc może są powody 
do optymizmu. Ale wołałbym jakieś inne. - 
    Chloe: - Przeżyłeś zawód miłosny? -
    Nazumi13:  -  Dopiero później...Jeśli można to 
nazwać zawodem. Chyba jednak nie można po tylu
latach... -
    Dafne: - Krzyczeć ze szczęścia w niebogłosy, 
a potem tonąć w rozpaczy? - 
    Chloe: - Mówiłam ci, żebyś się zamknęła. -
    Dafne: - Wziął wszystko na klatę ze stoickim 
spokojem. - 
    Nazumi13:  - Stoicyzm to nie taka łatwa rzecz. 
Znałem w życiu kilku stoików, ale to jest naprawdę
bardzo rzadkie. Spokój i pogoda ducha są dla 
ludzi wielkiego ducha. - 
    Dafne:  -  A jak przyjąłeś jej okaleczenia i próby
samobójcze? - 
    Chloe: - Nie plotkuj! - 
    Nazumi13: - Prób samobójczych nie było. Kiedy
chciała mnie przestraszyć, to udawała, że dostała
zawału podczas kąpieli i musiałem ją wyciągać z
wanny. (To działało, bo nasza wspólna znajoma tak 
właśnie zakończyła życie)  Albo szła pijana i w 
koszulce nocnej do Araba, który z wielkim nożem 
w ręku próbował mnie wyprosić z baru.  Albo kładła 
się w nocy w parku półnaga i udając nieprzytomną, 
czekała aż strażnicy z ogromnymi brytanami 
odprowadzą ją do domu. Albo odwiedzała swego 
znajomego schizofrenika, który powiedział policji, 
że jest Bogiem i bobbies złamali mu nogę, bo ich 
wnerwił!  Albo mówiła, że znalazła na ulicy haszysz  
i musiała go przez przypadek połknąć. - 
    Chloe: - ...Dobrze, zmieniamy temat!  Czytelniczki
chcą wiedzieć, jaka jest twoja ulubiona potrawa? - 
    Nazumi13: - Nie mam pojęcia! - 
    Dafne: - A co najchętniej jadłeś u niej? -
    Nazumi13: - Potrawkę. - 
    Dafne:  - A pamiętasz może, jaką? -
    Nazumi:  - Salmona, to jest łososia z brokułami 
i z brązowym ryżem...i z hinduskimi przyprawami. 
Kiedyś popłakała się i łzy zaczęły jej płynąć do 
talerza. "To ja ci zrobiłem potrawkę" - żaliła się. 
Dlatego tak bliskie są mi słowa chińskiego poety:
"Kiedy jesteś z kobietą uśmiechaj się i niech
ona mówi." 
     Chloe:  - Pisał przecież, że to był cały rytuał. 
Najpierw jechała do sieciowego sklepu w godzinach
wyprzedaży produktów, a potem wracała objuczona
torbami (pomagał jej czasem) i rozpakowując je
mówiła: "Po co przepłacać!  Ci Angole to idioci!"
Około dwunastej w nocy obiad był już gotowy,
a ona przebierała się w ekscytującą czarną sukienkę,
gasiła światło i zapalała świece. - 
     Dafne: - Ładnie to się tak z kogoś po latach 
wyśmiewać! ...I pewnie mówił do niej: "Kocham Cię,
moja śliczna blondyneczko!" 
     Nazumi: - Mogłem mówić coś podobnego, ale na
pewno nie używałem słowa blondyneczka. - 
     Dafne: - Kłamał? -
     Chloe: - Kochał ją, to pewne! - 
     Dafne: - A poza tym coś jeszcze wtedy robiłeś 
w życiu? -
     Nazumi13: - Próbowałem pisać. - 
     Chloe:  - Przynosiła mu rano papier maszynowy
i eleganckie wieczne pióro i mówiła: "No to 
zostawiam cię w pokoju, będziesz sobie przez cały 
dzień pisał, mój ty Poeto, a ja zrobię nam obiad..."
     Dafne: - Widzisz... - 
     Chloe: - Ale po piętnastu minutach wchodziła
i pytała, czy mu nie przeszkadza i czy już dużo 
napisał...I dodawała, że właściwie trochę się nudzi. - 
     Dafne: - Urocza!...I jak tu takiej nie kochać? - 
     Chloe:  - No nie wiem...Kiedy pierwszy raz do
niej przyleciał, upiła się i w metrze błagała go, 
oczywiście po angielsku, żeby ją zabił. Robiła to 
tak sugestywnie, że wszyscy mieli głęboko zatroskane
miny. A kiedy odwoziła go na lotnisko, oznajmiła, że 
będzie mu lizać buty, żeby tylko został.  Publiczność
przyjęła to entuzjastycznie: "Wsadź jej!" wołali. 
Kiedy ją porzucił zadzwoniła do niego i puściła mu
w słuchawkę telefoniczną lament Dydony. Długo 
jeszcze byli potem razem. - 
     Dafne: - Czy to prawda, że była taka ładna? - 
     Nazumi13: - Mam chyba powiedzieć "Była piękna...
I piękna była jej miłość do mnie."  
     Chloe: - Bo była...
     Dafne:  - Nazumi, nie myśl, że jestem taka złośliwa. 
Na swój sposób cię lubię.  Jesteś taki niezaradny! 
Kobieta łatwo może się poczuć potrzebna! - 
     Nazumi13:  - Gdyby tylko było wiadomo, czy 
dzisiaj jest lato, czy zima... - 
     Chloe: - Ale tego nikt nie wie. Nazumi...dziękuję! 
Myślę, że Czytelniczki będą, może nie tyle zachwycone, 
co zaciekawione tym, co tu, może nie sam, ale z naszą
pomocą, powiedziałeś. Życie prywatne wybitnych
twórców bywa interesujące. Dziękuję zatem, że 
uchyliłeś rąbka tajemnicy sprzed lat. -
     Dafne: -  Zabiłeś ją?...To, co Nazumi, my idziemy 
na kawę, a ona wraca do swojego redaktorka. - 
     Naumi13:  - To drugie nie ulega raczej 
wątpliwości. -  
      Dafne: - Jak zawsze sceptyk! -